De wegen die me leiden
Naar een toekomst zonder zicht
Richting de regenboog met zwarte tinten
Over een paadje zonder licht

Op weg naar het onbekende
Het aardedonker tegemoet
Dat is wat het leven
Ons elke dag aandoet

Ik wil me niet sterk voordoen
Ik voel me suf en slap
Onzekerheid, dat voel ik
Stap na stap na stap

Goedbedoelde adviezen
Van wees groot, houdt moed
Je komt het wel te boven
Van het komt allemaal wel goed

Ik wil janken zonder te huilen
Ik wil vechten maar niet slaan
Ik wil praten zonder woorden
Ik wil begrijpen maar niet verstaan

Ik wil alleen zijn maar ook samen
Ik wil schreeuwen zonder geluid
Ik wil keihard kunnen roepen
“Ik kom hier in m’n eentje uit”

Maar de waarheid is, het gaat niet
Klap na klap, keer op keer
Ik wil het niet meer hoeven ontvangen
Ze doen me gewoon te zeer

Zwijg, maar blijf bij me
Praat, maar zonder verwijt
Geef me gewoon een beetje ruimte
Tot dit gevoel weer slijt

PK.12’11